Ο ένας αποτελεί απαραίτητη νομιμοποίηση και συνέχεια του άλλου, γιατί χαρακτηρίζουμε διαφορετικά τον καθέναν και ανεχόμαστε τους έωλους και αυτόχρημα ψευδείς αυτοχαρακτηρισμούς
Του Δημήτρη Π. Μητρόπουλου*
Οι όροι «Δεξιά» και «Αριστερά» προέκυψαν από τη Γαλλική Επανάσταση και τις θέσεις που έλαβαν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των Γιρονδίνων και των Ορεινών-Ιακωβίνων στις δύο Συνελεύσεις της, την Εθνική Συντακτική (1789-1791) και τη Συμβατική Εθνοσυνέλευση (1792-1795).
Η πλειοψηφούσα δεύτερη μερίδα, η αποκληθείσα μεταγενέστερα «Τρίτη Τάξη», περιελάμβανε τους αστούς και τους απλούς πολίτες που αντιπροσώπευαν πάνω από το 96% του γαλλικού έθνους. Αυτή ψήφισε, -μετά την κατάργηση του φεουδαρχικού συστήματος και των προνομίων των λεγόμενων «ευγενών», τιτλούχων και του κλήρου-, την περίφημη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη καικατήρτισε το Α’ Γαλλικό Σύνταγμα το 1791. Μετά διαλύθηκε για να την διαδεχθεί η λεγόμενη «Συμβατική Εθνοσυνέλευση», η οποία, ύστερα από εκλογές, κατήργησε τον θεσμό τής μοναρχίας (21-9-1792) και καταδίκασε σε θάνατο τον Λουδοβίκο ΙΣΤ’.
Οι όροι αυτοί εξειδικεύτηκαν περαιτέρω με τη βοήθεια της μαρξιστικής-διαλεκτικής ορολογίας κι έτσι διατηρούνται μέχρι σήμερα.
Γι’ αυτό, δεν έχουμε ανάγκη τους αυτοχαρακτηρισμούς τού κ. Τσίπρα, του κ. Μητσοτάκη και των λοιπών πολιτικών, για να κρίνουμε σε ποιά από τις δύο μεγάλες κατηγορίες των πολιτικών ιδεολογιών ανήκει ο καθένας. Έκαστος προσδιορίζεται από τα πεπραγμένα του.
Τα κυβερνητικά πεπραγμένα
Ο κ. Τσίπρας δεν είναι ανάγκη να μας εκφωνεί ανενδοίαστα και προκλητικά ψεύδη τού τύπου «εγώ ουδέποτε συνεργάστηκα με τη Δεξιά», όπως ανέφερε στη συνέντευξη τούεμβρόντητου διαπρεπούς Κρητικού δημοσιογράφου κ. Σαχίνη… Όχι μόνο επειδή είναι μόλις πρόσφατη η συνεργασία του με τους ΑΝΕΛ που βρίσκονταν ιδεολογικά στα δεξιά της Ν.Δ., αλλά επειδή ομιλούν ευγλώττως τα κυβερνητικά του πεπραγμένα.
Ο κ. Μητσοτάκης, εξάλλου, δεν μπορεί να αυτοχαρακτηρίζεται «κεντρώος», «μετριοπαθής» ή «μεταρρυθμιστής» μόνο και μόνο επειδή έχει στους κόλπους του αρκετά στελέχη τού ύστερου μεταλλαγμένου και μνημονιακού εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ και τα οποία βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία με τους αυτοχαρακτηριζόμενους «εθνικιστές» αλλά «ακραίους δεξιούς» τού πάλαι ποτέ ΛΑΟΣ. Και αυτός κρίνεται από την αδιατάρακτη διακυβέρνησή του,πρωτοφανές φαινόμενο στην ιστορία τής Μεταπολίτευσης.
Η μνημονιακή ομοιότητά τους έχει εξαφανίσει τη διαλεκτική των ιδεολογικών διαφοροποιήσεων και των αυτοχαρακτηρισμών.
Όσον αφορά στον κ. Τσίπρα, είναι γνωστό τοις πάσι ότι εισήγαγε, άνευ ουσιωδών αντιστάσεων, το γ’ γενικευμένο και ανακεφαλαιωτικό Μνημόνιο που του παρέδωσε η Ευρωπαϊκή Τεχνοδομή, με τέτοιο αντικοινωνικό και αντεθνικό περιεχόμενο που δεν μπόρεσε να αποδεχθεί η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Τις αντιμνημονιακές, δημοκρατικές και πατριωτικές του εξαγγελίες αντικατέστησε με το χειρότερο νομοθετικό πλέγμα που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα από τα χρόνια της ανεξαρτησίας και με μια φράση συγκροτούν την έννοια τής πλήρους και διαρκούς αλλοτρίωσης της πατρίδας.
Στο επίκεντρο αυτού του προγράμματος, που εισήγαγε πολλούς αντικοινωνικούς και αντισυνταγματικούς θεσμούς, είναι το υπερΤαμείο, το Χρηματιστήριο Ενέργειας, η εισαγωγή των funds, η κατάργηση του εργασιακού πολιτισμού ενός αιώνα (με την ίδρυση του τερατουργήματος του ενιαίου ΕΦΚΑ) και η δημιουργία πολλών άλλων θεσμών που αφαιρούν εξουσίες από τον συνταγματικώς Δρώντα Λαό.
Βάσει του Μνημονίου Τσίπρα, ο δημόσιος και κοινωνικός πλούτος γενεών και γενεών, -όχι μόνο από της συστάσεως του νεώτερου ελληνικού κράτους αλλά από αρχαιοτάτων χρόνων-, «παραχωρείται» με ταχύρρυθμες διαδικασίες στις εταιρίες των δανειστών και τις θυγατρικές τού νομαδικού τραπεζο-χρηματιστικού κεφαλαίου…
Κατέστησε μάταια
Με τον ενιαίο ΕΦΚΑ και την εισαγωγή των προκαθορισμένων συντελεστών και μαθηματικών τύπων για τον υπολογισμό των πάσης φύσεως συντάξεων, καταργήθηκε ό,τι είχαν κατακτήσει οι διάφορες κατηγορίες εργαζομένων με αιματηρούς αγώνες. Ουσιαστικά δηλαδή κατέστησε μάταιη κάθε αγωνιστική προσπάθεια αλλαγής των διαφόρων κλάδων εργαζομένων και συνταξιούχων που, αναλόγως της αγωνιστικής και διαπραγματευτικής τους ικανότητας, είχαν κερδίσει διάφορες θεσμικές και οικονομικές κατακτήσεις, παρακινώντας και τους άλλους κλάδους να τους μιμηθούν, σε μιαν αέναη σχέση τής διαλεκτικής κίνησης των πραγμάτων και των θεσμών όπου ο ένας κλάδος διδασκόταν από τον άλλον και η κοινωνία προχωρούσε σε καλύτερα επίπεδα διαβίωσης. Και όχι μόνον αυτό, αλλά εδραίωσε την ήδη καταργημένη «Δημοκρατία τής Εργασίας», δηλαδή τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις…
Με τα αδηφάγα και καταπλεονεκτικά funds (οι ιδιοκτήτες των οποίων είναι ακόμη επτασφράγιστο μυστικό) αλλοτρίωσε την ιδιωτική αστική και επαγγελματική περιουσία των Ελλήνων και απομείωσε το υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης που ζήλευαν οι ευρωπαίοι «εταίροι» μας…
Με το Χρηματιστήριο Ενέργειας και τα διαφοροποιημένα ποσοστά συμμετοχής στην τελική τιμή τού προϊόντος κάθε είδους παραγωγής της, την εκτόξευσε στα ύψη. Αλλοτρίωσε τις δημόσιες ελληνικές βιομηχανικές κ.λπ. πηγές παραγωγής της και εξάρτησε τις τιμές της από την υψηλότερη, δηλαδήαυτήν τού εισαγόμενου φυσικού αερίου. Έτσι σήμερα πάνω από το 80% των Ελλήνων τρέμει τον επερχόμενο χειμώνα.
Το εδραίωσε νομοθετικά
Ακολούθως, η μακρά διακυβέρνηση Μητσοτάκη, όχι μόνο επικύρωσε το Μνημόνιο Τσίπρα, αλλά εδραίωσε νομοθετικά και διοικητικά την εφαρμογή του και του έδωσε τον θεσμικό χαρακτήρα τού «μονόδρομου», αφού πρόκειται περί του ευρωπαϊκού «απαυγάσματος», δηλαδή της… σωτήριας συνταγής για την ανάκαμψη της χώρας και την… ευημερία των Ελλήνων… Που όμως φτωχαίνουν, μέρα με τη μέρα, 16 τώρα χρόνια…
Με το Μνημόνιο λοιπόν Τσίπρα, που ψήφισαν το καλοκαίρι του 2015 όλα τα μνημονιακά κόμματα και εφάρμοσε πιστά η κυβέρνηση Μητσοτάκη, οδηγηθήκαμε στις τελευταίες θέσεις στην αγοραστική δύναμη και στις πρώτες στην ανέχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την παιδική φτώχεια σε σχέση με όλες (ακόμη και τις νεοεισελθείσες στην ΟΝΕ) ευρωπαϊκές χώρες.
Και αφού ο ένας αποτελεί απαραίτητη νομιμοποίηση και συνέχεια του άλλου, γιατί χαρακτηρίζουμε διαφορετικά τον καθέναν και ανεχόμαστε τους έωλους και αυτόχρημα ψευδείς αυτοχαρακτηρισμούς που εκφέρονται για την παραπλάνηση των αφελών;
Είναι τόσο δύσκολο οι πολίτες να τους εντάξουν στην ίδια γραμμή σκέψης, ιδεολογίας και κυβερνητικής πρακτικής ώστε να απελευθερωθεί και ένας κρίσιμος και τεχνητά κατειλημμένος ιδεολογικός και πολιτικός χώρος, μήπως η χώρα πάρει τον δρόμο τής ανόρθωσης;
Ο Δημήτρης Π. Μητρόπουλος είναι Νομικός
