Η στεγαστική κρίση είναι το συνειδητό αποτέλεσμα μιας πολιτικής που φτωχοποιεί τη μεσαία και λαϊκή τάξη για να θρέψει τα κέρδη των τραπεζών, των funds και των μεγαλοεπενδυτών
Της Ιωάννας Λιούτα*
Επί χρόνια, η κυβερνητική προπαγάνδα πουλάει το παραμύθι της «ανάπτυξης», των «επενδύσεων» και των «μεταρρυθμίσεων». Όμως πίσω από τις φανταχτερές μακέτες και τα δελτία ειδήσεων, η φτώχεια χτυπάει την πόρτα εκατοντάδων χιλιάδων ελληνικών νοικοκυριών με τη βαριά σφραγίδα του πλειστηριασμού, της κατάσχεσης και του αβάσταχτου ενοικίου. Οι αριθμοί δεν λένε απλώς την αλήθεια αλλά ξεσκεπάζουν ξεδιάντροπα το πιο βίαιο, νεοφιλελεύθερο κοινωνικό έγκλημα των τελευταίων δεκαετιών.
Μέσα σε μία επταετία διακυβέρνησης, περισσότεροι από 550.000 Έλληνες «ξεπιστώθηκαν». Εκδιώχθηκαν βίαια από την ιδιοκατοίκηση και πετάχτηκαν στην αρένα του νοικιού. Η Ελλάδα, η χώρα όπου το ιδιόκτητο «κεραμίδι» λειτούργησε ιστορικά ως το μοναδικό ανάθεμα απέναντι στην ανυπαρξία του κοινωνικού κράτους, μετατρέπεται με γοργούς ρυθμούς σε πρωταθλήτρια του στεγαστικού αδιεξόδου. Με μια κατακρήμνιση της ιδιοκατοίκησης που αγγίζει το 6% ,την τρίτη χειρότερη επίδοση σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, η κυβέρνηση κατάφερε να μετατρέψει τη στέγη από θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα σε απρόσιτο πολυτελές εμπόρευμα.
Σε τρία μέτωπα
Αυτό το «θαύμα» δεν συνέβη κατά τύχη. Είναι το αποτέλεσμα μιας καλοκουρδισμένης, συντονισμένης επίθεσης που κινείται σε τρία μέτωπα
Πρώτον, η πλήρης και ξεδιάντροπη κάλυψη στα αρπακτικά των servicers και των τραπεζών. Με το έκτρωμα του «Ηρακλή», τα «κόκκινα» δάνεια παραδόθηκαν στο πιάτο των funds. Δεκάδες χιλιάδες πλειστηριασμοί και κατασχετήρια σάρωσαν τις περιουσίες των ανθρώπων, την ώρα που η πολιτεία αφαιρούσε κάθε μέσο ένδικης άμυνας από τους δανειολήπτες για να διευκολύνει την αρπαγή.
Δεύτερον, η ισοπεδωτική ακρίβεια που καταβροχθίζει το διαθέσιμο εισόδημα. Σε μια χώρα που φιγουράρει στον πάτο της Ευρώπης μαζί με τη Βουλγαρία όσον αφορά την αγοραστική δύναμη, η επιβίωση έχει καταντήσει άθλος. Όταν ο πολίτης δεν μπορεί να καλύψει τα βασικά αγαθά, πώς θα κρατήσει το σπίτι του;
Τρίτον, η ανεξέλεγκτη αισχροκέρδεια στην αγορά των ενοικίων. Το κόστος στέγασης στην Ελλάδα έχει εκτοξευθεί στο εξωφρενικό 35,5% του διαθέσιμου εισοδήματος ,σχεδόν το διπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Την ίδια στιγμή που στη Γερμανία ή την Αυστρία υπάρχει ένα θεσμικά προστατευμένο πλαίσιο ενοικίασης και κοινωνικής κατοικίας, στην Ελλάδα οι ενοικιαστές αφήνονται έρμαιο στις διαθέσεις της κερδοσκοπίας και του real estate.
Καταρρέει η ιδιοκατοίκηση
Το αποτέλεσμα είναι η ιδιοκατοίκηση να καταρρέει, αλλά πίσω της δεν υπάρχει κανένα δίχτυ προστασίας. Οι πολίτες δεν «επιλέγουν» να νοικιάσουν λόγω ευρωπαϊκού τρόπου ζωής αλλά εξαναγκάζονται να ξεσπιτωθούν επειδή ληστεύονται συστηματικά.
Η στεγαστική κρίση είναι το συνειδητό αποτέλεσμα μιας πολιτικής που φτωχοποιεί τη μεσαία και λαϊκή τάξη για να θρέψει τα κέρδη των τραπεζών, των funds και των μεγαλοεπενδυτών. Όσο η κυβέρνηση βαφτίζει την κατάντια «εξορθολογισμό», η κοινωνική φτώχεια θα βαθαίνει. Και όταν μια κοινωνία χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της, καμία επικοινωνιακή προπαγάνδα δεν μπορεί να τη σώσει από τη συντριβή.
Η Ιωάννα Λιούτα είναι Πολιτική και οικονομική αναλύτρια
