Του Γιάννη Παπαγεωργίου*
Η Ελλάδα σήμερα είναι μια χώρα όπου η τρίτη ηλικία πληρώνει, ξανά και ξανά, το τίμημα μιας πολιτείας που δεν μπόρεσε ποτέ να σταθεί στο ύψος της. Και τα στοιχεία της έκθεσης «Ήλιος» για τον Αύγουστο δεν είναι απλώς αποκαλυπτικά αλλά είναι κατηγορητήριο.
1. Οι συντάξεις των πολλών
Η μέση κύρια σύνταξη στα 867,71 ευρώ. Η μέση επικουρική στα 196 ευρώ. Το μέσο μέρισμα στα 116 ευρώ. Οι νέες συντάξεις του ΕΦΚΑ στα 775 ευρώ. Είναι η μαθηματική περιγραφή της φτώχειας των συνταξιούχων.
Η μέση σύνταξη στο Δημόσιο φτάνει τα 1.229 ευρώ. Μια διαφορά 454 ευρώ τον μήνα. Μια διαφορά που δεν εξηγείται απλώς από «μισθολογικές ωριμάνσεις». Εξηγείται από ένα κράτος που επί δεκαετίες έχτισε δύο παράλληλες πραγματικότητες μία για τους «προστατευμένους» και μία για τους «αόρατους». Οι αόρατοι είναι οι συνταξιούχοι του ιδιωτικού τομέα. Αυτοί που δούλεψαν σε επισφαλείς δουλειές, με χαμηλούς μισθούς, με διακοπές στην ασφάλιση, με εργοδότες που συχνά έπαιζαν με τις εισφορές τους σαν να ήταν μάρκες σε καζίνο. Και τώρα πληρώνουν τον λογαριασμό.
2. 6 στους 10 κάτω από τα 1.000 ευρώ
Μόλις το 42,74% των κύριων συντάξεων γήρατος υπερβαίνει τα 1.000 ευρώ μεικτά. Δηλαδή σχεδόν έξι στους δέκα συνταξιούχους ζουν κάτω από το όριο αξιοπρέπειας.
-208.293 άνθρωποι ζουν με έως 500 ευρώ.
-889.268 βρίσκονται κάτω από τα 1.000 ευρώ.
-21.020 επιβιώνουν με έως 100 ευρώ.
-Και στην άλλη άκρη, 3.726 λαμβάνουν άνω των 4.000 ευρώ
Είναι αποτέλεσμα πολιτικών που αντιμετώπισαν τους συνταξιούχους ως «δημοσιονομικό βάρος» και όχι ως ανθρώπους που έχτισαν τη χώρα.
3. Οι νέες συντάξεις
Οι 28.357 νέες συντάξεις του Αυγούστου, με συνολική δαπάνη 15,77 εκατ. ευρώ, αποτυπώνουν μια αλήθεια που κανείς δεν θέλει να πει δημόσια. Το ασφαλιστικό σύστημα δεν διορθώνει τις αδικίες αλλά τις αναπαράγει. Οι νέες συντάξεις είναι χαμηλότερες από τις παλιές. Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι. Η ανασφάλιστη εργασία συνεχίζει να υπονομεύει τις εισφορές. Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα πληρώνουν τις συνέπειες μιας αγοράς που λειτουργεί σαν μηχανή παραγωγής επισφάλειας. Και το κράτος παρακολουθεί.
Χωρίς περιστροφές
Ως πρόεδρος του κόμματος των συνταξιούχων, το λέω χωρίς περιστροφές. Η πολιτεία απέτυχε να προστατεύσει τους ανθρώπους που δούλεψαν μια ζωή. Απέτυχε να εξασφαλίσει αξιοπρεπείς συντάξεις, να εξισορροπήσει τις ανισότητες, να δημιουργήσει ένα σύστημα που ανταμείβει την εργασία και όχι την τύχη. Και το χειρότερο; Απέτυχε να πει την αλήθεια.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι οι συνταξιούχοι δεν είναι «δημοσιονομικό πρόβλημα». Είναι η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας. Είναι οι άνθρωποι που πλήρωσαν εισφορές, φόρους, θυσίες. Είναι οι άνθρωποι που κράτησαν την Ελλάδα όρθια σε κρίσεις, μνημόνια, πανδημίες. Και τώρα τους ζητάνε να ζήσουν με 500 ευρώ.
Το νέο κόμμα των συνταξιούχων δεν δημιουργήθηκε για να «εκφράσει παράπονα». Δημιουργήθηκε για να σπάσει την ανοχή. Για να πει ότι η αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Για να απαιτήσει ισονομία. Για να διεκδικήσει ένα ασφαλιστικό σύστημα που δεν θα παράγει φτώχεια αλλά δικαιοσύνη.
Δεν ζητάμε χάρη ούτε προνόμια. Απαιτούμε ό,τι δικαιούμαστε. Και θα το διεκδικήσουμε με τεχνοκρατική σοβαρότητα, με κοινωνική ευθύνη και με πολιτική αποφασιστικότητα. Η εποχή της σιωπής, της ανοχής, της υπομονής κύριοι της Κυβέρνησης τελείωσε. Οι συνταξιούχοι δεν θα είναι πια οι «αόρατοι». Θα είναι η φωνή που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Και αυτή η φωνή, η δική μας φωνή, θα μιλήσει δυνατά, καθαρά, τεχνοκρατικά και αμείλικτα.
Ο Γιάννης Παπαγεωργίου είναι ιδρυτής και Πρόεδρος του Κόμματος Συνταξιούχων (ΚΟ.ΣΥ.)
