Του Κώστα Ζωντανού*
Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι,
Είπαμε στην τελευταία ΓΑΣ πως Ο Σύλλογος μας μπορεί και πρέπει να βρει τρόπους για να μετατρέψει τον πόνο του συνταξιούχου σε χαρά.
Μέσα στους κόλπους του Συλλόγου μας συναντιούνται ιστορίες ζωής γεμάτες μόχθο, απώλειες, αγώνες αλλά και αξιοπρέπεια.
Δεν είναι λίγες οι στιγμές που η ζωή μάς φέρνει αντιμέτωπους με τον πόνο – είτε πρόκειται για την απώλεια ενός συντρόφου, είτε για τη μοναξιά, είτε για τις δυσκολίες της καθημερινότητας.
Και όμως – μέσα από τη συλλογικότητα, τη ζεστασιά και την ανθρώπινη παρουσία, ο Σύλλογος μας μπορεί να κάνει τον πόνο… χαρά. Όχι με έναν τρόπο μαγικό ή επιφανειακό, αλλά ουσιαστικό και ανθρώπινο.
Μπορούμε να το πετύχουμε:
- Με την αλληλεγγύη. Οργανώνοντας ομάδες στήριξης, επισκέψεις και τηλεφωνικές επικοινωνίες σε όσους έχουν ανάγκη. Κανείς να μην αισθάνεται μόνος.
- Με την έκφραση και τη δημιουργία. Με μουσική, τραγούδι, χορό, ζωγραφική ή θέατρο – όπου κάθε μέλος βρίσκει έναν τρόπο να εκφράσει τον εσωτερικό του κόσμο, να θυμηθεί, να μοιραστεί, να θεραπευτεί.
- Με τη διεκδίκηση. Ο Σύλλογος είναι και ασπίδα και φωνή. Παλεύει για τα δίκαια αιτήματά μας, ενημερώνει, κινητοποιεί, διεκδικεί – γιατί η αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
- Με τη χαρά της συντροφικότητας. Στις γιορτές μας, στις εκδρομές, στις καθημερινές μας συναντήσεις, ανάβει η σπίθα της ζωής. Ο ένας δίπλα στον άλλον.
- Με την τιμή στη μνήμη. Δεν ξεχνάμε αυτούς που «έφυγαν». Τους θυμόμαστε, τους τιμούμε, και μέσα από τη μνήμη τους δίνουμε βάθος και συνέχεια στη ζωή μας.
Ο πόνος, φίλες και φίλοι, δεν σβήνει. Αλλά μπορούμε να τον γλυκάνουμε. Να του δώσουμε νόημα. Και μέσα από τον σύλλογό μας, να τον μεταμορφώσουμε σε ελπίδα, σε συμμετοχή, σε νέα αρχή.
Γιατί όταν ενώνουμε τις καρδιές μας, ο πόνος γίνεται κοινός – και ο πόνος που μοιράζεται, μικραίνει.
Ενώ η χαρά που μοιράζεται… πολλαπλασιάζεται!
