Αλλά, ευτυχώς για τη δύσμοιρη Γηραιά Ήπειρο, οι νέοι έλαβαν τα μηνύματα των καιρών! Αρνούνται την Ευρωπαϊκή Τεχνοδομή στην παρακμή της
Του Δημήτρη Π. Μητρόπουλου*
Στην Ε.Ε. της Ευρωπαϊκής Τεχνοδομής, όλοι ετοιμάζονται για πόλεμο με τη Ρωσική Ομοσπονδία εντός της προσεχούς δεκαετίας, φαινόμενο που επαναλαμβάνεται κάθε αιώνα. Η νέα οικονομία στηρίζεται στις πολύτιμες γαίες και την ενέργεια που βρίσκονται εν αφθονία στην απέραντη Ρωσία. Δεν διστάζουν να το προαναγγέλλουν στους ευρωπαίους πολίτες που κάθε άλλο παρά συμμερίζονται τις θέσεις των εν πολλοίς ανυπόληπτων οργάνων της.
Η κρίση αυτή εμπιστοσύνης διαχέεται πλέον σε όλη την Ε.Ε.
Στη Γαλλία, οι πολιτικές διάλυσης του κοινοβουλευτικού συστήματος και της αλλοτρίωσης της πρωτογενούς παραγωγής, καθώς και της συρρίκνωσης του Κοινωνικού Κράτους, συνάντησαν τη σθεναρή αντίδραση σύμπασας της νεολαίας. Η δημοτικότητα του Μακρόν (πρώην τραπεζίτη μεγάλου χρηματοπιστωτικού οίκου)αγγίζει πλέον μονοψήφιο ποσοστό. Η συντριπτική πλειοψηφία των Γάλλων τον θεωρεί ως τον πλέον αποτυχημένο στη μεταπολεμική περίοδο.
Στη Γερμανία, η δημοτικότητα τού μεγαλοστελέχους της «BlackRock» Φρίντριχ Μερτς έχει κατακρημνισθεί. Και όμως επιμένουν, μαζί με άλλους ανιστόρητους του Βορρά, στις πολεμικές προετοιμασίες…
Στην Ισπανία, εξάλλου, τού ανεξάρτητου (συγκριτικά) Σάντσεθ, η στεγαστική κρίση προξενεί λαϊκή εξέγερση…
Η Πρόεδρος της Κομισιόν (πρώην υπουργός Άμυνας της Γερμανίας) Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και η «επιτελάρχης» της Κάγια Κάλας ήδη σαλπίζουν…
Θεμελιώδες ερώτημα
Οι εξελίξεις αυτές θέτουν στους ευρωπαίους πολίτες ένα θεμελιώδεςερώτημα: Είναι συμφέρουσα πλέον για τους λαούς η ύπαρξη αυτής τής Ευρωπαϊκής Τεχνοδομής που τώρα (αρχής γενομένης από τις Συνθήκες του Μάαστριχτ και του Άμστερνταμ) έχει γίνει θεραπαινίδα τού χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μεγάλων οίκων που διαφεντεύουν τη Γηραιά Ήπειρο;
Και αν όχι, μπορεί «από τα κάτω», δηλαδή με τις λαϊκές κινητοποιήσεις, να επιβληθεί ένας άλλος δημοκρατικός τρόπος διακυβέρνησης, μια νέα -πραγματική αυτή τη φορά- νομιμοποίηση των ευρωπαϊκών οργάνων που θα υπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών;
Κατά πόσο είναι ρεαλιστική μια τέτοια προοπτική που ΚΑΙ το όραμα της ένωσης όλων σε μία ενιαία πολιτειακή οντότητα θα προοιωνιζόταν αλλά ΚΑΙ την αληθινή βούληση των λαών για ισότητα, ειρήνη και ευημερία θα υλοποιούσε; Με τα σημερινά, πάντως, δεδομένα, κάτι τέτοιο αποκλείεται…
Αντιθέτως, όλοι οι ΜΗ σιτιζόμενοι από τα ευρωπαϊκά κονδύλια παρατηρητές διαπιστώνουναυξανόμενη αυθαιρεσία τής Ευρωπαϊκής Τεχνοδομής, διόγκωση του δημοκρατικού ελλείμματος, αυθαίρετη οικειοποίηση αρμοδιοτήτων που ανήκουν στις εθνικές κυβερνήσεις… Αυτά δηλαδή που συμβαίνουν στον τομέα τής πολεμικής προετοιμασίας, τις διηπειρωτικές γεωργικές-βιομηχανικές-ενεργειακές-αμυντικές συμφωνίες, τις καταστροφές στις διακρατικές ενεργειακές υποδομές κ.λπ.αποτελούν νοσηρά φαινόμενα υπέρβασης αρμοδιοτήτων.
Αρνούνται οι νέοι
Αλλά, ευτυχώς για τη δύσμοιρη Γηραιά Ήπειρο, οι νέοι έλαβαν τα μηνύματα των καιρών! Αρνούνται την Ευρωπαϊκή Τεχνοδομή στην παρακμή της.
Στη Γαλλία μάλιστα της ισορροπημένης δημογραφικής σύνθεσης (λόγω των σοβαρών πολιτικών Μιτεράν- Μαρσέ που ακολούθησαν και οι άλλες κυβερνήσεις), εκδηλώνεται καθημερινώς ένα παλλαϊκό νεανικό Κίνημα που μόνο καλά προοιωνίζεται για τη μεγάλη αυτή χώρα, που εισήγαγε την Ανθρωπότητα στη νεωτερική περίοδο με τη Γαλλική Επανάσταση και την περίφημη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη.
Στη Γερμανία, το AfD, που συγκεντρώνει δυσπραγούντες πολίτες όλων των αποχρώσεων, αμφισβητεί (όπως άλλωστε και η Αριστερά) τη διακυβέρνηση των χρηματοπιστωτικών οίκων και τον πολεμικό προσανατολισμό εναντίον της Ρωσίας.
Στη Βόρεια Ιταλία τού μεγάλου πολιτισμού τής Αναγέννησης, της οικονομικής αυτάρκειας και της κοινωνικής σταθερότητας, οι νέοι καταγγέλλουν την οικονομική αλλοτρίωση, την εξουθένωση τής εξαιρετικής ποιότητας γεωργικής οικονομίας, την αποβιομηχάνιση…
Και σιγά-σιγά η κινητικότητα διαχέεται προς κάθε κατεύθυνση της Ευρώπης.
Είχαν προηγηθεί οι ιστορικά και πολιτιστικά φορτισμένοι νέοι των Πανεπιστημίων τής Σερβίας που, με τη συμπαράσταση των καθηγητών τους, γενίκευσαν το Κίνημα της αποκατάστασης της νομιμότητας, της αρτιότητας των δημοσίων έργων, της καλής λειτουργίας των Δημοσίων Οργανισμών και συγκοινωνιών, με αφορμή το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Νόβισαντ. Με θαυμαστή επιμονή και αυταπάρνηση και με συνεχείς γενικές συνελεύσεις, οδήγησαν σε παραίτηση τον Πρόεδρο Βούτσιτς και συγκρότησαν ένα ελπιδοφόρο και εν τέλει νικηφόροψηφοδέλτιο που καλείται τώρα να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Η Σερβία άλλωστε έχειμεγάλη παράδοση στην αυτοδιαχείριση των γενικών και τοπικών υποθέσεων αλλά και της οικονομίας από τα όργανα των πολιτών… Ένα σύστημα που ερχόταν από το μέλλον, αλλά δεν έγινε ανεκτό από την «ΤΙΝΑ» («ThereIsNoAlternative»), δηλαδή τον αχαλίνωτο νεοφιλελευθερισμό
Και στην Αλβανία
Και από κοντά το «Κίνημα των Φλαμίγκο» στην Αλβανία που ξεκίνησε ως μια οικολογική διαμαρτυρία τον Μάιο 2026 σε προστατευόμενες περιοχές Natura κοντά στη λιμνοθάλασσα της Νάρτας για να μην κατασκευαστούν τουριστικές εγκαταστάσεις των επιχειρήσεων τού Κούσνερ (γαμπρού του Προέδρου Τραμπ). Σύντομα μαζικοποιήθηκε με τη συμμετοχή όλου του μαθητικού και φοιτητικού κόσμου. Αξίωσε την καταπολέμηση της διαφθοράς, της οικονομικής ανασφάλειας, το χαμηλό κόστος σπουδών κ.λπ., την παραίτηση του πρωθυπουργού Ράμα και ριζική πολιτική αλλαγή.
Στη Βουλγαρία εξάλλου η μετριοπαθής και φιλειρηνική Ιλιάνα Γιόταβα, που υποστηρίζει τη συνδιαλλαγή με τη Ρωσία, νίκησε στις προεδρικές εκλογές.
Οι παλλαϊκές κινητοποιήσεις και οι πολιτικές αλλαγές, δηλαδή, έφτασαν στα σύνορα της παρηκμασμένης μνημονιακής πατρίδας μας. Είναι τολμηρό να ελπίζει κανείς πως θα διαβούν τα σύνορα και οι νέοι που απέμειναν στη χώρα θα πάρουν τη σκυτάλη τής εθνικής και κοινωνικής ανόρθωσης;
Ο Δημήτρης Π. Μητρόπουλος είναι Νομικός
