Η Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια προσπάθεια να εναρμονίσει τις πολιτικές στήριξης για τις χώρες μέλη, υιοθετεί μέτρα που πολλές φορές φαίνεται να είναι αδικαιολόγητα και αναποτελεσματικά. Στην ουσία, η Ε.Ε. απαγορεύει τη στήριξη σε όσους έχουν τη δυνατότητα να τη λάβουν, διότι υπάρχουν άλλοι που δεν μπορούν. Αυτή η προσέγγιση οδηγεί σε στρεβλώσεις και ανισότητες, πλήττοντας τελικά την οικονομική ευημερία.
Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, οι πολίτες που έχουν τη δυνατότητα να επενδύσουν και να προχωρήσουν σε ανακαινίσεις ή βελτιώσεις στα ακίνητά τους, συχνά αποκλείονται από κρατικά προγράμματα στήριξης. Αυτό συμβαίνει επειδή οι κανονισμοί της Ε.Ε. απαιτούν να δοθεί προτεραιότητα σε εκείνους που βρίσκονται σε πιο ευάλωτες θέσεις. Το αποτέλεσμα είναι να εμποδίζονται οι πιο προοδευτικοί και δυναμικοί πολίτες από την ανάπτυξή τους, επηρεάζοντας αρνητικά την ευρύτερη οικονομία.
Είναι αναγκαίο να εξετάσουμε αν η στρατηγική αυτή είναι ορθολογική και προάγει πραγματικά την κοινωνική δικαιοσύνη. Ενδεχομένως, θα ήταν πιο αποτελεσματικό να σχεδιαστούν προγράμματα στήριξης που να συνδυάζουν την ανάγκη για βοήθεια με την προώθηση της ανάπτυξης.
Οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για όλους, χωρίς να αποκλείουν εκείνους που είναι σε θέση να συμβάλλουν στην οικονομία. Αυτό θα μπορούσε να γίνει μέσω της επιδότησης μόνο των πραγματικά ευάλωτων ομάδων, ενώ παράλληλα θα δίνονται κίνητρα σε εκείνους που επιθυμούν να προχωρήσουν σε επενδύσεις.
Η οικονομία της Ε.Ε. είναι ήδη επιβαρυμένη από τις συνέπειες της πανδημίας και την ενεργειακή κρίση. Η ανάγκη για ανάπτυξη είναι επιτακτική. Η πολιτική που περιορίζει τη στήριξη σε όσους έχουν τα μέσα να επενδύσουν αναδεικνύει μια στρεβλή αντίληψη της αλληλεγγύης. Αντί να προάγει την ευημερία, καταλήγει να την περιορίζει, προκαλώντας περισσότερη απογοήτευση στους πολίτες.
Αξιοσημείωτο είναι ότι οι εθνικές κυβερνήσεις βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Αν και θέλουν να στηρίξουν τις επιχειρήσεις και τους πολίτες τους, συχνά περιορίζονται από τους κανονισμούς της Ε.Ε. που δεν ευνοούν την ελεύθερη αγορά. Αντί να ενθαρρύνουν την ανάπτυξη, οι κανονισμοί αυτοί δημιουργούν ένα κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας.
Μάλιστα, οι πολίτες που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην ανάκαμψη της οικονομίας παραμένουν στο περιθώριο. Η Ε.Ε. πρέπει να αναθεωρήσει την πολιτική της, ώστε να διασφαλίσει ότι όλοι οι πολίτες έχουν την ευκαιρία να συμμετέχουν στην ανάπτυξη.
Το μέλλον της Ευρώπης δεν μπορεί να στηρίζεται σε μια στρεβλή αντίληψη της αλληλεγγύης. Η επιτυχία θα έρθει μόνο όταν όλοι οι πολίτες, ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, έχουν τη δυνατότητα να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της κοινωνίας. Η Ε.Ε. οφείλει να βρει έναν ισχυρότερο τρόπο για να υποστηρίξει εκείνους που χρειάζονται βοήθεια, χωρίς να παραβλέπει την αξία των ευάλωτων, αλλά και των ικανών, πολιτών.
Είναι καιρός να απαιτήσουμε μια αλλαγή στην πολιτική αυτή και να διασφαλίσουμε ότι η στήριξη δεν θα είναι μόνο προνόμιο για λίγους, αλλά ένα δικαίωμα για όλους. Η Ευρώπη πρέπει να γίνει μια ήπειρος όπου η ανάπτυξη θα είναι εφικτή και για τους ικανότερους, αλλά και για τους πιο ευάλωτους, δημιουργώντας έτσι μια ισχυρότερη και πιο δίκαιη κοινωνία.
