Το 1968, μόλις ένα χρόνο μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, οι βουλγαρικές μυστικές υπηρεσίες σχεδίασαν μια αποτρόπαια ενέργεια κατά του τότε Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το σχέδιο αυτό υποβλήθηκε στη σοβιετική KGB, υποδεικνύοντας μια ιδιαίτερα σκοτεινή πλευρά της διεθνούς πολιτικής σκηνής της εποχής. Οι λεπτομέρειες της επιχείρησης αυτής, που περιλάμβαναν ανορθόδοξες μεθόδους, αναδεικνύουν την ένταση που επικρατούσε στην περιοχή και τις επιθέσεις κατά της ελληνικής πολιτικής σταθερότητας.
Η Βουλγαρία, ως σύμμαχος της Σοβιετικής Ένωσης, επεδίωκε να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία είχε επαναφέρει την πολιτική ζωή στη χώρα μετά την επταετή δικτατορία. Οι μυστικές υπηρεσίες της γειτονικής χώρας, εξοπλισμένες με τις πληροφορίες και την υποστήριξη της KGB, προχώρησαν στη διαμόρφωση ενός σχεδίου που περιλάμβανε την εξόντωση του Έλληνα ηγέτη.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η μέθοδος που επιλέχθηκε για την εκτέλεση της δολοφονίας ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη και απαιτούσε εξειδικευμένο προσωπικό. Η προτεινόμενη μέθοδος περιλάμβανε τη χρήση εκρηκτικών υλών, που θα τοποθετούνταν σε σημείο όπου ο Καραμανλής θα μπορούσε να βρεθεί, πιθανόν σε δημόσιες εκδηλώσεις ή συγκεντρώσεις. Η ιδέα αυτή φανερώνει όχι μόνο την αποφασιστικότητα των Βουλγάρων αλλά και τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετώπιζαν την απειλή που θεωρούσαν ότι συνιστούσε η ελληνική κυβέρνηση.
Το σκεπτικό πίσω από την προβοκάτσια αυτή ήταν να αναδείξει την αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης και να ενισχύσει τις πολιτικές δυνάμεις που ήταν ευνοϊκές προς τη Βουλγαρία και τη Σοβιετική Ένωση. Παράλληλα, οι Βούλγαροι επιδίωκαν να στείλουν ένα μήνυμα στους Έλληνες πολίτες, υποδεικνύοντας ότι η ασφάλεια της χώρας τους ήταν σε κίνδυνο, και ότι η κυβέρνηση Καραμανλή ήταν ανίκανη να τους προστατεύσει.
Ωστόσο, η αντίδραση της Μόσχας ήταν καθοριστική. Αν και η KGB είχε αρχικά δείξει ενδιαφέρον για την υλοποίηση του σχεδίου, οι ανώτεροι αξιωματούχοι της Σοβιετικής Ένωσης τελικά αντέτειναν ότι μια τέτοια ενέργεια θα μπορούσε να προκαλέσει ανεξέλεγκτες πολιτικές εξελίξεις στην περιοχή. Η Σοβιετική ηγεσία, αν και υποστήριζε τη Βουλγαρία, είχε αρχίσει να κατανοεί ότι η σταθερότητα στην Ελλάδα ήταν απαραίτητη για την ευρύτερη πολιτική στρατηγική της στην περιοχή των Βαλκανίων.
Επιπλέον, η προοπτική διεθνούς κατακραυγής και η πιθανότητα να ενισχυθούν οι φιλοδυτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, εάν αποκαλυπτόταν μια τέτοια συνωμοσία, οδήγησαν τη Μόσχα να απορρίψει το σχέδιο. Τα γεγονότα αυτά αποκαλύπτουν τον περίπλοκο πολιτικό χάρτη της εποχής, όπου οι συμμαχίες και οι αντιπαλότητες μπορούσαν να αλλάξουν δραματικά από τη μία στιγμή στην άλλη.
Συμπερασματικά, το σχέδιο δολοφονίας του Καραμανλή από τις βουλγαρικές μυστικές υπηρεσίες αποτελεί μια σκοτεινή σελίδα στην ιστορία της ελληνικής πολιτικής. Αποτυπώνει τις γεωπολιτικές εντάσεις της εποχής και την προσπάθεια επηρεασμού των εσωτερικών υποθέσεων μιας χώρας από γειτονικές δυνάμεις. Η αποτυχία της εκτέλεσης αυτού του σχεδίου δεν απλώς προφύλαξε τον Καραμανλή, αλλά και διασφάλισε τη σταθερότητα που χρειάζονταν οι Έλληνες για την επόμενη δεκαετία.
