Η πρόσφατη νομοθεσία που προτάθηκε από τον υπουργό Χατζηδάκη έχει ως στόχο να περιορίσει τις διεκδικήσεις του Δημοσίου σχετικά με παλιούς τίτλους ιδιοκτησίας. Η πρωτοβουλία αυτή προκύπτει από τις συνεχείς αξιώσεις των δημόσιων κτηματικών υπηρεσιών, οι οποίες έχουν καταθέσει αγωγές εναντίον πολιτών επικαλούμενες «απαράγραπτα ιδιοκτησιακά δικαιώματα» που χρονολογούνται μέχρι και από την εποχή της Τουρκοκρατίας.
Η αναγκαιότητα αυτού του νομοσχεδίου φαίνεται να πηγάζει από μια σειρά προβλημάτων που προκύπτουν από την αδυναμία των δημόσιων υπηρεσιών να διαχειριστούν τα ζητήματα ιδιοκτησίας με αποτελεσματικό και δίκαιο τρόπο. Η επιμονή σε διεκδικήσεις που εδράζονται σε παλιές νομοθεσίες και δικαιώματα προκαλεί αναστάτωση στους πολίτες που επιθυμούν να διατηρήσουν την κυριότητα των ακινήτων τους.
Ωστόσο, η εφαρμογή της νέας νομοθεσίας φέρνει μαζί της και αμφιβολίες. Πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι η κατάργηση των διεκδικήσεων του Δημοσίου, όταν οι παλιοί τίτλοι ιδιοκτησίας είναι συχνά θολές υποθέσεις, με νομικά κενά και ανταγωνιστικά συμφέροντα; Ένας πιθανός κίνδυνος είναι ότι οι πολίτες θα μπορούσαν να βρεθούν απροστάτευτοι σε περίπτωση που προκύψουν νέες αξιώσεις στο μέλλον, εφόσον δεν έχουν αποκτήσει νομική βεβαιότητα για την ιδιοκτησία τους.
Επιπλέον, η νομοθεσία αυτή μπορεί να ενθαρρύνει την αδιαφορία των δημόσιων υπηρεσιών όσον αφορά την έρευνα και την επίλυση των πραγματικών καταστάσεων των ακινήτων. Είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι η μείωση των διεκδικήσεων μπορεί να οδηγήσει στη στασιμότητα των διαδικασιών που σχετίζονται με την κατοχή και την αξιοποίηση των ακινήτων.
Στο πλαίσιο αυτό, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η ύπαρξη του Δημοσίου ως θεματοφύλακα των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας έχει και θετικές και αρνητικές πτυχές. Αν και οι πολίτες μπορεί να αισθάνονται ανακούφιση από την κατάργηση των διεκδικήσεων, η έλλειψη διαφάνειας και η αβεβαιότητα που μπορεί να προκύψει από την εφαρμογή του νομοσχεδίου είναι ζητήματα που δεν πρέπει να αγνοηθούν.
Η προοπτική του νόμου αυτού ανοίγει μια ευρύτερη συζήτηση σχετικά με τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας και τα δικαιώματα των πολιτών. Είναι αναγκαίο να υπάρξει ένας ισχυρός μηχανισμός παρακολούθησης και αξιολόγησης της εφαρμογής του, ώστε να διασφαλιστεί ότι οι πολίτες θα προστατεύονται πλήρως και ότι η δημόσια διοίκηση θα λειτουργεί με διαφάνεια και δικαιοσύνη.
